And hurt, too, because everything was freaking accurate and sad:

“My big design flaw is that I long thought that the meaning of life was contained, more or less, in you. In my head, it seemed so easy for me to just jump out of my life and into yours. But the distance between us is vast. The distance between thought and action is vast. And the distance between who you really are, and who you are in my head, is vast. So much so that the concept of distance doesn’t even do justice to my delusion. Rather: my mind’s idea of you is a smudged and faded pencil sketch on a piece of tracing paper, a preliminary drawing of a work that was never finished. Every time I see you I try to hold up the drawing to the real thing, but they never match up; my rendering obscures you. Perhaps I prefer it that way. The real person so often disappoints me — not because you don’t live up to my image of you, but because you live at all. Because you are real.

I know this, at least, now. I am no longer so naive that I just hear the echoes of other people scolding me over this in my head. I hear my own voice scolding me. I loved a souvenir, a symbol of the past. I did not let you grow up. I did not let you become a complete person because that would not be as fun — nor, of course, as manageable — as what goes on in my head.

I think I have a good imagination, but to this day, I am unable to imagine you. How you live your life; what a conversation with you sounds like; what you care about; what you don’t. My mind runs over the same few impressions of you that I have, like a mouse in a maze. This is proof, sad proof, of something: we are not really a part of each other’s lives anymore. We are not really friends. I cannot reach out a hand to you, when given the opportunity. I can only imagine myself doing so a thousand times in slow motion, and never as a friend.

“ For years I have been trying to impress you from afar. An unintended consequence of this is that I have, now and then, been able to impress myself, since our passions in life are similar. Or perhaps it’s just because my image of you is really just a token of my own ego, a deity to it. Despite your complete indifference to my efforts to be my “best self,” I am still gradually becoming my “best self.” Distance, perhaps, has saved me. In your presence I still become the limp glove, inanimate and powerless, but away from you, my heart hardens in pride and I march on, scheming over what to accomplish next, what to reach for next.

But in these magical places I’ve traveled to, I’ve still whispered under my breath to you: non sequiturs, desperate pleasantries: I love you; I wish you were here; look at how I’m moving on (or at least — moving). I thought that in these places, there was a current that would carry my voice to your ears. But there wasn’t. Which is to say: you could never love me back, you never hear me, you are not listening. My hopes only served to defer reality.

My hopes for us have been advertisements: glossing over the reality, trying to sell something. Fast-paced and colorful, a blur, insubstantial. No real person could live up to them. And yet there is always the catch: I have known love — great love, real love — and my brain long insisted that you would be the greatest.

“Love is the great anchor of life. But goals — personal, spiritual, athletic, professional — are the only sure path to self-love. Lust, or unrequited love, or infatuation, is not love, nor is it a goal. It’s a detour, a side trip, a distraction from the main event. I admit that it’s a necessary part of life. I will always call you a friend, and I will probably still try to impress you, but I am realizing that my feats are for me to admire, and me alone.

I had to voice the absurdity of my situation, like an addict admitting she has a problem, in order to finally recognize it as absurd. As a friend told me: You wanted to get caught. Not caught in an act of infidelity, but caught in a lie, or rather, in a farce. My brain is so good at concocting farces, at creating fake worlds, and it took me too long to realize they are not a substitute for the real thing. The real thing will never be fully known, or known at all, or even recognized, as long as there is fakery still visible at the edges of my sightline, trying to distract me with its pointless antics.

Read the whole blog by clicking this. Creys.

Happy Easter, everyone! :)

Photo taken at Anawangin, Cove, Zambales, Philippines!

Visita Iglesia! :)

You won’t see us sacrificing or anything for Holy Week yet because it will officially start tomorrow. I also said earlier that I’ll stop surfing the internet.. And I did til now. Hahaha. 

Today in photos.

Had these for lunch earlier. Lechong Baboy, Carrot and Lettuce Salad, Adobong Itik, and Galunggong.

Meet my healthy nuclear family members! TEEHEE I MISSED THEM AND THEIR EATING SKILLSSSS

These are my parents after lunch— they were talking on what they will plan on our house’s renovation, like putting a grotto on one side, making a garden on this side, extending the roof on certain parts, etc.

They made this — a gate inside our compound— so that our dogs will not poop anywhere they want and make my mother so exhausted in cleaning those, haha.

Well, this is my weird brother making weird stuff again, lols. He’s proud once I got home that he made this:

Also took some photos around home so.. Haha.

The legendary “Fortuna Asuncion Smile” //DAMN IT’S SO HOT HUHU

Jackfruit from our tree behind our house- it finally has a ripe one!

Le seeds. Heh.

I’ll end this entry with a dark sunset photo of my dad.

Hahaha. There.

Ganyan pag naglalandi sa Pasko.

Ngayon alam ko na ibigsabihin ng /fling/. Haha.

Pero kunyaring landian lang yan. :))

It’s been what, a year? Or half?

I don’t know, lols

I just don’t want to review

for some post tests

But I have to

Because my former CI was disappointed to me

Due to my incompetency as a fourth year student

But but but

it’s been days since I haven’t opened my twitter and facebook

and half a year here on Tumblr

or a year maybe 

SO

I decided.

NOT TO SLEEP.

and get sleep

while taking the goddamn exams tomorrow.

HORRAHHHHHHHHHHHHH

ANG TAMAD KO GUMAWA NG PPT FOR CASE PRES PANO KASI AYOKONG MAG-KALKAL NG MGA GAGAWIN SA PREZI.COM HAHA

Nyahahahaha your da said a bad word!

lagi naman e -.- HAHAHAHAHAHAHA parang tayo siya e hahaha.

Pano, nung isang araw at kanina: EEL na isang metro at kalahati ang haba.

Kanina, Crab na ang katawan nun e halos puno na ung plato.

Halabos, yung Tilapia na nilaga lang sa suka atsaka asin pero nakakamatay sa sarap.

Yun lang. Nakakakain lang ako ng mga ganto pag andito tatay ko so…. I missed this. :))

Pano kasi kanina nagpunta kami sa Topico pagkatas magsimba ng 12 para magpakuha ng family picture.

E di sobrang vain mode kaming lahat, make-up mode, etc.

Pinalagyan ko si Papa ng lip gloss na cherry sabi ko hindi naman yan halata para lang magkakulay nang konti yung bibig niya.

De sumunod naman siya, nagpunta siya sa mirror na gigantic para mag-lip gloss (sa harap ng mga susunod na magpapakuha ng picture).

Pagkatapos ng ilang minuto, sinabihan ko si Mama na lagyan ng foundation si Papa para di masyadong mahalata yung facial lines niya from smoking. E di lumapit na si Papa kasi narinig niya un.

E sobrang mabusisi ako sa paglagay, sabi ko lagyan sa batok, sa tenga, sa iba pang parte… tapos mag-iisang minuto na tapos sabi ng tatay ko na pairita, “Pota.

“Ngayon lang ako nag-make-up nang ganto sa buong buhay ko.”

Wala lang, haha. Tumawa lang kami nang wagas ng nanay ko. =))))))))))

bams-boleyn:

Paintings. Or not.

I’m having a Phineas Nigellus Black moment.

Because I almost have no sleep for past two weeks. Also, I’m not attending any General Assemblies because I have many, I mean MANYYY things to do- academic related stuff.

Oh, God.

Please help me.

I’m currently making a long presentation to be reported tomorrow while listening to Tangled’s I’ve Got A Dream. 

I need to review for my return demonstration in Skills Lab later and we also have quiz in Professional Adjustment which I can’t review because I have something to do during Lunch.

Bad, bad brain for not controlling my sleepiness.

Slept by 1:30 in morning and woke up by 6:45.

My life is ruined.

-

Making this post because I want to procrastinate and rant for a while.

Off, I go. (now playing World As I See It by Jason Mraz)

Snapshots. First group chat for us, apparently.

Taken last June 12, 2012. :)

OKAY. Lagi namang ganito ang nangyayari e. Matatapos na ang gabi pero wala pa rin akong nagagawa. Sobrang natataranta na yung utak ko sa dami ng mga gagawing health education plans para sa thesis namin, may assignment pa nga pala sa Competency Appraisal (pero nawawawala yung handout copy ko kaya pano ako gagawa), pero ako pa yung mangongolekta at magpapa-print, haha. Tapos yung sa Nursing Journal pa. Ngayon lang ako talaga sumabak sa mga official org na kung matanggap man ako e di malalagay yung mga drawings ko sa newsette. Parang joke lang, haha.

KAYA HINDI NA LANG AKO MATUTULOG. HAHA.

Kailangan ko lang gumawa ng ganito para mabasa nila yun gusto ko talagang sabihin. Ngayong mga nagdaang taon kasi, nahinaan ako ng loob na magsalita sa madla kaya kalahati lang ng gusto kong sabihin sa kanila yung nasasabi ko..

Unahin ko muna yung mga kasama ko araw-araw:

Salamat nang marami kila MJ Asis, Fortuna Asuncion, Reina Bambao, Nicole Andaya. Yung iba kasi ngayon ko pa lang nagiging close.. si Yanyan, Nikee, Sela, at Darel, hahaha.

MJ ASIS. Eto, tipid-mate ko to e. Kung magtitipid kayo nang sobra, didikit lang kayo sa kanya, hahaha. Kanina nakapaglabas ako ng mga sama ng loob ko sa kanya. Parang unang beses ko lang ata nasabi yun nang diretso sa kahit kanino, lol. Maraming salamat sa mga payo at damayan natin bilang isang totoong mahirap na Pilipino. :>

FORTUNA GRACE ASUNCION. Yeeeeeeeees, buong name, kakaibang pakinggan. Haha. Eto ang tea-mate ko. Lahat ng flavors ng Simple Line, nainom na niya. Pag food trip talaga, dapat si For kasama mo, kaso mapapagastos ka nga lang ng libo, lalo na pag sa MOA kayo gumala. Gusto ko rin magpasalamat sa babae na to kasi siya yung taga-kontrol sakin sa pag-delay ko ng pag-aaral.. KASI SOBRANG GC NIYA HAHA. Nung umiiyak ako, si For yung nag-aalo sakin, nagbibigay ng mga payo, mga ganon.  Kung kilala mo siya bilang puro libro, prim and proper, “green” , at masungit/aggressive, well.. totoo yun. HAHA! Pero pag nalaman mo yung mas malalim na siya, minsan magpapasalamat ka na lang nang wala sa oras sa Diyos at naging kaibigan mo siya. :)

REGINE ANGELA BAMBAO. Reina tawag namin sa kanya kasi yun ang nickname niya atsaka kasi yun na rin, mukha siyang reina. Reina ni Ano, haha. Sa unang tingin sa babaeng to, alam mo ng may dugo ng mga bughaw, hindi ko alam kung bakit. Siguro kasi maputi at singkit na hindi normal sa mga 100% pure Filipina? Para sakin kasi sa unang tingin mo pa lang sa kanya, alam mong outstanding siya. Outstanding sa mga words, sa kilos, sa pagiging malakas sa lahat ng aspeto.. Outstanding rin sa knowledge on “green stuff”. Tahimik lang yan pero pag yan nagsalita, boom.  Troll. Sa kaibigan ko na to, namamangha ako, kasi pagkatapos naming mag-away ng ilang oras, pagkatapos nun parang walang nangyari. Haha. Nagpapasalamat ako dun. Salamat sa pagkuha mo ng necklace sa kubetang may dilaw na mabahong ihi, salamat sa paghati ng Nutella mo samin, updates kila Taylor/Jason Mraz. Sa pag-unawa mo sa mga pagkukulang ko sayo bilang bestfriend at sa pag-intindi sakin bilang isang tao kahit di mo pa rin ma-gets kasi di ko pa rin gets sarili ko haha. I mean yung pag NR lang ako pag nag-kkwento ka.. Wag kang mag-alala, naappreciate ko yun. =)) Pati yung pag-akap mo, haha. Pasensya na kung puro bad vibes ang binibigay kong enerhiya sayo.. haha. Hindi pa kasi ako masaya talaga ngayon ee. Salamat! Sa pag-text samin ni Nicole kahit di kami nag-rereply, sa pagbili samin ng mga pasalubong, salamat.  Sa effort ninyong magpunta sa Bulacan kahit alam kong di gaanong komportable, salamat. Sa pag-prioritize samin bilang mga bestfriends mo, salamat! J

ANNE NICOLE ANDAYA. Liit tawag namin sa kanya, pero balak ko ng itawag sa kanya e “Rizal”, pano kasi sinliit niya si Rizal. Pero wag na lang, baka dilaan lang ako nun, strawberry style. =))) Anyway. Nagpapasalamat rin ako sa babae na to kasi siya yung pinagkokopyahan ko ng lecture pag tinatamad akong magsulat nung third year college. Ka-jamming ko rin to manuod ng mga Dramas, mapakahit anong lahi man yung mga artista, haha. Dati, parati ko rin siyang kasamang bumili ng Simple Line atsaka nung 20 pesos na Ham and Cheese dun sa may Ministop sa Dapitan. Pag wala akong magawa sa dorm ko, isang text ko lang sa kanya, pupunta ako sa dorm niya tapos magdadaldalan lang kami dun, nonstop hanggang curfew na nila. Salamat sa mga oras na yun. Sobrang bait at mapagkumbaba ng babaeng maliit na to. Masarap kasama atsaka magaling to mag-drawing. Sana nga sumali siya sa contest bukas e. Hehe.

KRYSTELLE JADE CLERIGO. Kasama ko to kumain tuwing dinner ngayon, gumagala kami para sa P.Noval, naghahanap ng mga wais na resto/canteen. Haha. Ka-dorm ko rin to. :) Sa totoo lang, medyo malaki ang naitulong niya sakin mag-adjust sa pag-alis ng bestest ko papuntang Florida. Hehe. Minsan naiisip ko ang sarili ko sa kanya nung nasa ganung edad pa lang niya ako. Hahaha. Salamat sa paglibre kanina sa Santorini!!!

Actually, gusto ko dito idagdag si PATRICK BASELERES, kasi siya yung “kuya” ko sa room. Pag may problema ako o kaya siya naman ang may problema, sa isa’t isa kami naglalabas ng mga hinanaing. Hahaha. Pati pag kinikilig kami sa mga crush namin, kami magkasama, hahaha. Nung umiyak ako dahil dun sa issue-kuno ni Arvin, ready na sila ni Mikey na gulpihin si Arvin, hahaha. (sorry, Arvin! XD) Kaya kahit minu-minuto akong iniinis ni Pat, okay lang, tanggap ko na. :))

Ito naman sa mga hindi ko na parati nakakasama/hindi ko talaga makakasama nang matagal na panahon:

JANICA GATCHALIAN. Kung hindi niyo alam, kami nito since February 16, 2008(?). Ah basta apat na taon na kami na. Hahaha syempre joke lang yan, pero oo, nagdadaos kami ng selebrasyon tuwing araw na yan. LOL. Ito naman ang babaeng laging natutulog sa bahay namin. Masaya rin to kasama grabe kasi unang-una, parehas talaga kami ng mga interes sa buhay: mga JPOP at KPOP. Haha, pero hanggang ngayon maka-JPOP pa rin talaga ako, pero siya nagging KPOP na, aww.  Joke. Sa kanya ako nauupdate sa lahat ng interes ko. Sa kanya rin ako naeenganyong magsayaw. Sa kanya rin ako naengayong mag-piano. Salamat friend sa pagbigay sakin ng cake tuwing birthday ko at sa pagdala ng mga manggang mas malaki pa sa kamay ko tuwing papasyal ka sa bahay namin! :>

JOSHEIL GRACEL BACOTO. Sa ngayon, wala akong balita sa  kanya, ang alam ko lang e sobrang adik na siya sa magagandang SNSD. Nabaliw na rin ata siya sa thesis, haha. Nagpapasalamat lang ako sa kanya kasi sakin siya nakakapaglabas ng mga hinaing niya sa buhay niya- sa lahat ng aspeto, eskwela, lovelife, bahay, etc. Salamat sa tiwala! :>

ALEXIS MARIE GASPAR. Kung kay Joshie wala na akong balita, lalo na dito haha. Ilang taon na kami di nagkikita tapos malaman-laman ko na lang na may syota na pala na yung kamay e sobrang gifted din sa galing mag-pinta. Hehe.

MARIA REMEDIOS OSORIO. Eto imba, kasi kaklase ko to nung Grade 5, Grade 6, 3^rd year, at 4^th year high school, tapos nasa isang building lang kami ngayon sa UST, parehas pa ng kurso. O HA? Haha. Ito talaga nasaksihan niya lahat ng paghihirap ko simula pagkabata hanggang nung 4^th year. Intense talaga yun e. Siya kasama ko sa recess, minsan pati sa uwian, at kami rin partner pag may project sa subject na un. Sa pag-intindi sakin at sa lahat ng magagandang memories natin, salamat Remedy! I miss youuu! :>

JANINE LILIANE PUNTAY. Salamat din kasi siya kasama ko parati nung first year college, nag-sspazz lang tayo sa CNBLUE atsaka sa Hey!Say!Jump nun e. Haha. Hindi ko alam pero sobrang komportable talaga ako pag kasama ko si Ninja-sama. Hehe. Sobrang cute din niya parang hamster na turtle. Minsan nga nasasayangan ako kasi hindi “P” ang apelyido ko kasi hindi kami magkaklase ngayon. KROOROO. Pag may free time na tayo, usap naman tayoooooooo! :>

LEONA CELYNNE MIKAELA PUNZALAN. Eto intense din e. Classmate kami nito nung Grade 6 atsaka 2^nd year high school. Ngayon naman nasa isang building lang din kami, same course. Kami ang tatlong maria nila Angela nun e. Hehe. Gusto kong magpasalamat sa kanya nang sobra pag minsan cold ako sa kanya pero naiintindihan niya ko, tapos pag tinatawagan niya pa ko para lang umiyak sa episode na nangyayari kay House, salamat! Salamat din pag namimiss mo ko atsaka ako pa talaga yung tinatawagan mo sa Sun pag wala kang magawa, salamaaaaaaat! Minsan din kain tayo ng lunch sabay! :)

At sa bestest ko, sa susunod na muna kasi sobrang antok na ko, e baka mag-umaga na hindi pa rin ako tapos. Joke. ANGELA TOMINEZ, hello! :>